Η Φιλοσοφία μας

Όραμά μας είναι η βιώσιμη και ειρηνική επίλυση της διένεξης στην Κύπρο, που θα οδηγήσει σε ένα ενοποιημένο πολυπολιτισμικό κράτος, όπου τα ατομικά και ομαδικά ανθρώπινα δικαιώματα θα τυγχάνουν σεβασμού και προαγωγής. Τα δικαιώματα αυτά δεν θα πρέπει να υστερούν σε τίποτα από τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες που προβλέπει η Παγκόσμια Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών καθώς και οποιαδήποτε νέα ψηφίσματα και διακηρύξεις που υιοθετούνται από τα Ηνωμένα Έθνη και τους Οργανισμούς – Φορείς τους.

Δεσμευόμαστε να εργαστούμε για την ανάπτυξη του ανθρώπου μέσω της δημιουργίας ενός Περιβάλλοντος Βιωματικής Κοινωνικής Μάθησης, όπου τα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας Κουλτούρας Ειρήνης θα προσδιορίζονται, θα αναλύονται και θα υιοθετούνται από την κοινωνία, αλλά και θα ενσωματώνονται στη νομοθεσία. Ένα τέτοιο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον θα συμβάλει στη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την επίλυση της διένεξης στην Κύπρο και θα βοηθήσει στη διαχείριση οποιασδήποτε μελλοντικής κοινωνικής ή πολιτικής διένεξης, που είναι αναμενόμενη σε συνθήκες μιας υγιούς δημοκρατίας.

Να εργαστούμε για την τοπική και παγκόσμια αναγνώριση ότι τα πολυπολιτισμικά κράτη είναι η ορθή απάντηση στις ενδο-κρατικές εθνικές διαφορές.  Επιπλέον δε, ότι  η απόσχιση με βάση την εθνότητα αποτελεί μια οπισθοδρόμηση προς την ασθένεια του εθνικισμού και της χωριστικότητας, αντί της προόδου προς το πνεύμα της πολυπολιτισμικής αδελφοσύνης των λαών της μιας και ενιαίας ανθρωπότητας.
 
Να εργαστούμε μαζί με όλους τους οργανισμούς και άλλους κοινωνικούς εταίρους, περιλαμβανόμενου του επίσημου κράτους (ακόμα δε και με όσους έχουμε διαμετρικά αντίθετες απόψεις), με στόχο τη δημιουργία ενός εξειδικευμένου φορέα, ιδρυματικού  μηχανισμού που θα έχει σαν σκοπό τον κοινωνικό μετασχηματισμό προς μια Κουλτούρα Ειρήνης.

Να συνεργαστούμε με άλλους εθνικούς, περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι εργάζονται για παρόμοιους με τους δικούς μας σκοπούς, τοπικά, περιφερειακά ή διεθνώς. Για το σκοπό αυτό, θα προωθήσουμε την επίσημη δικτύωση με οργανισμούς αφιερωμένους στο σκοπό της Ειρήνης και της ανάπτυξης του ανθρώπου. 

Ειρήνη σημαίνει να τιμούμε και να γιορτάζουμε την ανθρώπινη φύση του καθενός και με αδελφοσύνη και αποφασιστικότητα να εργαζόμαστε με στόχο την ευημερία και ανάπτυξη κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.

Το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος. Είναι η απουσία μιας Κουλτούρας Ειρήνης όπου αρνούμαστε στον ‘άλλο’ την ικανοποίηση των ίδιων αναγκών που επιζητούμε να ικανοποιήσουμε για τον εαυτό μας και τους ‘δικούς’ μας. Τα αίτια  που προκαλούν μια τέτοια στάση είναι: η αίσθηση της χωριστικότητας, η απληστία, οι λανθασμένες αντιλήψεις και στερεότυπα για τον ‘άλλο’, η μη αναγνώριση του καλού και του κακού που ενυπάρχει σε όλες τις ομάδες και η διδασκαλία της ιστορικής μισής αλήθειας.

O πόλεμος είναι ένα βίαιο, φονικό και εξαιρετικά δαπανηρό σύστημα που συγκροτείται με μια τεράστια ανθρώπινη προσπάθεια και τεράστιες οικονομικές, ανθρώπινες και άλλες θυσίες. Αυτή η προσπάθεια έχει σκοπό την προστασία της ομάδας από τον κίνδυνο μιας πραγματικής ή υποτιθέμενης απειλής. Η δυστυχία που θα προκαλέσει στον ‘άλλο’ δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη, ούτε το γεγονός ότι, πιθανόν, η έκβαση του πολέμου να είναι το εντελώς αντίθετο των προσδοκιών.

Παρόλο που ο ‘πόλεμος αρχίζει στις καρδιές και στο μυαλό των ανθρώπων…’, οι καρδιές και το μυαλό διαμορφώνονται από την κουλτούρα και τη θρησκεία, που με τη σειρά τους διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από την οικονομία, την πολιτική, την ιστορία, την εκπαίδευση και από πολλούς άλλους παράγοντες. Συνεπώς, η οικοδόμηση μιας Κουλτούρας και ενός Συστήματος Ειρήνης προϋποθέτει μια προσεκτική μελέτη όλων αυτών των στοιχείων της τωρινής πραγματικότητας και της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Ένα Σύστημα Ειρήνης πρέπει να σχεδιάζεται με την ίδια αποφασιστικότητα, επιμέλεια και προσοχή με την οποία οι κυβερνήσεις σχεδιάζουν και εκτελούν τις στρατηγικές του πολέμου. Παρά τη μεγάλη διαφορά του ότι ένα Σύστημα Ειρήνης θα παράξει μόνο αρμονία, ενώ αντίθετα, ένα Σύστημα Πολέμου μόνο καταστροφή και δυστυχία μπορεί να προκαλέσει, εντούτοις - άνθρωποι και κυβερνήσεις - αντί μεθοδικού, μακροχρόνιου και επίπονου σχεδιασμού, αναμένουν το αγαθό της ειρήνης σαν ‘μάννα εξ’ ουρανού’ που μόνο με δεήσεις και προσευχές μπορεί να επιτευχθεί.

Η Βιώσιμη Ειρήνη, σε συνθήκες διένεξης, δεν μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μόνο μιας πολιτικής διευθέτησης. Αντίθετα, η πολιτική διευθέτηση μπορεί να διευκολυνθεί σε μεγάλο βαθμό από την ανάδειξη μιας Κουλτούρας Ειρήνης εντός των κοινωνιών όλων των μερών που αποτελούν μέρος της διένεξης.

Η δόμηση της Ειρήνης είναι μια μακρόχρονη, περίπλοκη και πολύ-επίπεδη διεργασία, όπου αρχές και αξίες αποτελούν τις ουσιώδεις  παραμέτρους της όλης αναζήτησης της πορείας προς μια καλύτερη κοινωνία για όλους. Αυτό προϋποθέτει τη δημιουργία και καθιέρωση επισήμων και άτυπων κοινωνικών δομών και θεσμών.

Η δόμηση ενός Βιώσιμου Συστήματος Ειρήνης δεν μπορεί να επέλθει με τη δράση  αποκλειστικά μιας  ομάδας ή μερικών μόνο ομάδων, ανεξάρτητα από την πολιτική ή οικονομική τους δύναμη. Η προσπάθεια θα πρέπει να είναι συλλογική και με τη συμμετοχή ολόκληρου του πολιτικό-κοινωνικού συστήματος. Επίσης όλα τα ιστορικά , τα κοινωνικο-πολιτισμικά και τα πολιτικό-οικονομικά δεδομένα θα πρέπει να  εκτιμηθούν και κατάλληλα να αξιοποιηθούν.

Οι δύο κυριότερες κοινότητες της Κύπρου διακατέχονται από το Ελληνικό και το αντίστοιχο Τουρκικό ‘Σύνδρομο της Μητέρας Πατρίδας’, παραμένοντας ανίκανες να ξεπεράσουν την ιστορική εθνική εχθρότητα. Τροφοδοτούμενες από μια επιδίωξη νίκης σε βάρος του ‘άλλου’, έχουν εισέλθει ,εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια, σε μια συνεχιζόμενη διένεξη. Οι προτάσεις που ακολουθούν σ’ αυτό το κεφάλαιο αποτελούν τη φιλοσοφία μας για το Ελληνοκυπριακό κομμάτι του δρόμου προς την ειρήνη. Εφόσον το όνειρό μας για μια κοινή Οργάνωση Ειρήνης δεν είναι ακόμα πολιτικά εφικτό, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι που οι Τουρκοκύπριοι μέλη του Κέντρου καθορίσουν το δικό τους κομμάτι του δρόμου προς την ειρήνη.   

• Σε συνθήκες άνισης ισχύος και στρατιωτικής κατοχής, μια  Ειρηνική Ιδεολογική Προσέγγιση είναι δυνατό να ερμηνευθεί ως  αποδοχή της καταπίεσης και τής αδικίας που επιβλήθηκε και συντηρείται με τη στρατιωτική βία. Ωστόσο, η τέτοια στάση δεν αποτελεί παρά μόνο την άρνηση του πολέμου και τη δραστική υιοθέτηση εναλλακτικών προσεγγίσεων τόσο στην άμυνα όσο και στην επίλυση της διένεξης.
•  
• Το δίλημμα της ασφάλειας για το μικρό κράτος της Κύπρου δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με την ενίσχυση της υφιστάμενης στρατιωτικής αμυντικής πολιτικής. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι ο Μονομερής Αφοπλισμός θα ενισχύσει δραματικά την ασφάλειά μας και ταυτόχρονα θα καταδείξει τον μετασχηματισμό της κοινωνίας μας προς ένα μοντέλο  Κουλτούρας της Ειρήνης κι ένα πρότυπο μοντέλο Ειρηνοποιού Κράτους στην ταραγμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Μια τέτοια πολιτική, θα ενισχυθεί με τη στήριξη μιας ‘Παγκόσμιας Συμμαχίας’ στην οποία θα συμμετέχουν τα Ηνωμένα Έθνη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, προοδευτικές κυβερνήσεις καθώς επίσης εθνικές και διεθνείς Οργανώσεις της Ειρήνης. Επίσης θα αφαιρέσει τα προσχήματα παραμονής του τουρκικού στρατού στην Κύπρο και εμψυχώσει την Τουρκο-Κυπριακή κοινότητα να εργαστεί για τον ίδιο σκοπό. Εν τω μεταξύ, θα πρέπει να υιοθετηθούν εναλλακτικές προσεγγίσεις σε ό,τι αφορά την άμυνα. Σαφώς, μια τέτοια κίνηση δεν είναι παρά η αρχή σε μια ευφάνταστη διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού και Ειρηνοποιών πρωτοβουλιών.
•  
• Μια πρόταση Μονομερούς Αφοπλισμού θα εγείρει φυσικά μια τεράστια αντίδραση και θα προταθούν οι κίνδυνοι που εμπεριέχει. Η απάντηση είναι απλή: Μήπως η επιλογή της Πολεμικής Αντιπαράθεσης με τους συνεχείς και αναπόφευκτους εξοπλισμούς έχει λιγότερους κινδύνους;
•  
• Η υιοθέτηση μιας Κουλτούρας Ειρήνης δεν μπορεί παρά να αρχίσει με την αναγνώριση της ευθύνης της δικής μας πλευράς στη διένεξη, τη συγχώρεση του παρελθόντος, την αντικατάσταση της ιδέας ενός και μόνο εθνικού κράτους με εκείνην ενός πολυπολιτισμικού κράτους και τη συμπερίληψη των δικαιωμάτων του ‘άλλου’ στις προτάσεις λύσης.
•  
• Η προσφυγή στον εθνικισμό και οι κλήσεις για ‘πατριωτισμό’, εκτός του ότι δεν επιλύουν τη διένεξη, με την πάροδο του χρόνου θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη της ελληνικής κοινότητας στο νησί. Αντίθετα, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον ‘πατριωτισμό’ ως την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων όσων ζουν στο νησί και την αγάπη για την κοινή πατρίδα.
•  
• Η υιοθέτηση της αυταπάτης ότι ‘είμαστε καλά όπως είμαστε – εμείς απ’ εδώ κι εκείνοι απ’ εκεί’, αντί να εργαστούμε για ένα κοινό Κυπριακό κράτος, αποτελεί άρνηση του πραγματικού κινδύνου απώλειας της ίδιας της ύπαρξης και κοινής ταυτότητάς μας ως ξεχωριστός Κυπριακός λαός.
  

Η ειρήνη αποτελεί μια έμφυτη φυσική εξέλιξη σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Δεν είναι όμως ένα τέρμα όπου απλώς θα βρεθούμε χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε καμιά προσπάθεια.  Είναι ένα ταξίδι, στην αρχή συνήθως οδυνηρό, που ξεκινά με ένα πρώτο βήμα, ένα ταξίδι που πρέπει να αρχίσει από την ψυχή του καθενός. Ακολουθεί η πρόοδος του ατόμου και στη συνέχεια της ομάδας, προς μια Κουλτούρα Ειρήνης. Αυτή η πρόοδος είναι εφικτή, μόνο εάν γίνουν αποδεκτές σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο οι ακόλουθες αξίες:

• Οι Βασικές Ανθρώπινες Ανάγκες κάθε ανθρώπινης ύπαρξης θα πρέπει να τυγχάνουν αναγνώρισης, τιμής και ικανοποίησης. Διαφορετικά, ούτε το άτομο ούτε η ομάδα μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα στη διαδικασία της Ανθρώπινης Εξέλιξης.
  
• Το παρόν στάδιο ατομικής και ομαδικής εξέλιξης θα πρέπει να αναγνωρίζεται και να γίνεται αποδεκτό ως η πραγματική βάση για ό,τι θα ακολουθήσει. Στη συνέχεια, γίνεται δυνατή η σύλληψη, ο συνετός σχεδιασμός, η προσεκτική καλλιέργεια και η εφαρμογή μιας διαδικασίας ανάπτυξης του ανθρώπου ατομικά και σαν ομαδικό κύτταρο.
  
• Οι άνθρωποι θα πρέπει να εγκαταλείψουν την ιδέα της χωριστικότητας, του μίσους και της αντιπάθειας προς άλλους ανθρώπους και προς άλλες εθνικές ομάδες. Θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι σημερινοί άνθρωποι ή ομάδες δεν έχουν καμιά σχέση με ιστορικά λάθη, συγκρούσεις και βάρβαρες ενέργειες του έθνους στο οποίο σήμερα ανήκουν. Αν δε το κάθε έθνος ψάξει τη δική του ιστορία μέσα από το φακό της αλήθειας, δεν θα δυσκολευτεί να εντοπίσει παρόμοιες, ίσως και χειρότερες συμπεριφορές εκ μέρους της δικής του εθνικής ομάδας.
  
• Σε ό,τι αφορά τους ανθρώπους της δικής μας εθνικής ομάδας, θα πρέπει να αποβάλουμε το μίσος και την αντιπάθειά μας για όλους όσοι ασπάζονται διαφορετικές ιδέες και ιδεολογίες από τις δικές μας. Ας μην ξεχνάμε ότι γι’ αυτούς, οι δικές μας ιδέες ίσως να θεωρούνται το ίδιο λανθασμένες και καταστροφικές και ότι, πολύ πιθανόν, να είναι το ίδιο αλτρουιστές όσο κι εμείς και με κίνητρο την ίδια αγάπη για την πατρίδα όπως κι εμείς.
• Συνεπώς, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να μισούμε οποιονδήποτε. Έχουμε διαφορές στις ιδέες και προσεγγίσεις μας – οι οποίες συχνά μπορεί και να είναι ιδιαίτερα έντονες – αλλά μόνο με την δική τους συν-εργασία μπορεί να φέρουμε την αλλαγή. Γι’ αυτό, οι ‘ΑΝΤΙ’- στάσεις  δεν θεωρούνται ότι εμπίπτουν στο πνεύμα μιας Κουλτούρας της Ειρήνης. Επιλογή μας θα είναι ο διάλογος με ΟΛΕΣ τις ομάδες που εκπροσωπούν διαφορετικές ιδέες.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ

Η σύγκρουση αποτελεί ένα φυσικό φαινόμενο της οποιασδήποτε δημοκρατικής κοινωνίας. Ενυπάρχει σε όλα τα επίπεδα ανθρώπινων σχέσεων – μεταξύ ατόμων,  ομάδων, κοινοτήτων, κρατών, και διαφορετικών πολιτισμών. Το σημαντικό είναι με ποιο τρόπο χειρίζεται κάποιος τη σύγκρουση. Είτε η σύγκρουση αφήνεται να εκτροχιαστεί και εξελιχθεί σε μια βίαιη αντιπαράθεση, είτε αντιμετωπίζεται ως μια ευκαιρία να προσδιορίσουμε και να υπερβούμε τις υποθάλπουσες αιτίες και συχνά εξωπραγματικές μας επιδιώξεις, μετατρέποντας έτσι τη σύγκρουση σε μια δημιουργική ευκαιρία.

 

Απλουστευμένες προσεγγίσεις στην επίλυση συγκρούσεων δεν οδηγούν σε βιώσιμα αποτελέσματα. Χρειάζεται να ασχοληθούμε με τη βαθειά κουλτούρα του ‘ομαδικού υποσυνείδητου η οποία υποβόσκει κάτω από την επιφάνεια και καλλιεργείται από -συνήθως αβάσιμες- υποθέσεις και στερεότυπα, ιστορικές μισές αλήθειες ή απόλυτη μυθολογία. Αποτελεί το σύνολο των  αδιαμφισβήτητων πεποιθήσεων που κληρονομούνται στον κάθε άνθρωπο ως μέλος της κοινότητας ή της εθνικής ομάδας στην οποία ανήκει. ‘Εμείς’, (οι ανδρείοι, οι έξυπνοι, οι εργατικοί, με την μόνη σωστή θρησκεία, που φέραμε στον κόσμο τον πολιτισμό, που ποτέ δεν κάναμε κατακτητικούς πολέμους.).  ‘Οι άλλοι’ (οι βάρβαροι, οι κατακτητές, οι δειλοί, οι βλάκες, οι τεμπέληδες, οι απολίτιστοι, με τη λάθος θρησκεία.)

 

Η οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή από προσφιλείς ιδεολογίες του παρελθόντος, 
μπορεί να επέλθει μόνο μέσω μιας επίμονης, επίπονης, καλοσχεδιασμένης και μακρόχρονης κοινωνικής εκπαίδευσης, η οποία σταδιακά θα εμπεδώσει τον μετασχηματισμό της κοινωνίας σε μια Κουλτούρα Ειρήνης και θα διασφαλίσει την επιθυμία και την πίστη στη δυνατότητα της αλλαγής.

 

Η αποτυχία σε πλείστες όσες προσπάθειες Κοινωνικού Μετασχηματισμού δεν οφείλεται στην επιδίωξη λανθασμένων στόχων, αλλά στην απουσία κατάλληλων μεθόδων και διαδικασιών. Πολύ σπάνια δίδεται η δέουσα προσοχή στις κατάλληλες διαδικασίες.

 

Η παραδοσιακή παιδεία, κατατεμαχισμένη όπως είναι σε θεματικές ενότητες, αναγνωρίζει με υπερβολικά βραδείς ρυθμούς τις νέες πραγματικότητες και την ανάγκη σχεδιασμού της κοινωνικής αλλαγής. Συνεπώς, θεωρούμε ότι το κράτος αδυνατεί στη διαδικασία της εξέλιξης μιας υγιούς, αποτελεσματικής και διαρκούς διεργασίας Κοινωνικής Αλλαγής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος διδασκαλείας και το περιχόμενο του μαθήματος της ιστορίας, το οποίο - όπως σήμερα διδάσκεται - καλλιεργεί τον ρατσισμό και την αντιπαράθεση και είναι κάθετα αντίθετο μα πολλές Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Συμβάσεις και την Κουλτούρα της Ειρήνης.

 

 

Οι Πολιτικοί, σ' ένα περιβάλλον αντιπαραθετικής κουλτούρας, δεν είναι οι πλέον αρμόδιοι για να επιφέρουν την κοινωνική αλλαγή, γιατί - εάν το επιδιώξουν- διατρέχουν τον κίνδυνο να καταψηφιστούν από εκείνους τους οποίους επιζητούν να αλλάξουν. Επίσης, όσοι κατέχουν θέσεις εξουσίας είναι συνήθως απασχολημένοι με τους δικούς τους στόχους διατήρησης της εξουσίας, και δεν έχουν οι ίδιοι το απαραίτητο κίνητρο για αλλαγή.

 

Θεωρούμε την πολιτική δράση προς όφελος της ειρήνης ως μια νόμιμη δραστηριότητα της κοινωνίας των πολιτών. Αμφισβητούμε την ιδέα ότι μόνο οι πολιτικοί μπορούν να μιλούν για πολιτική. Η πολιτική αφορά τη δημόσια μας ζωή και μας αφορά όλους. Θα επιζητήσουμε την αναγνώριση του ρόλου της κοινωνίας των πολιτών ως ένός φορέα Κοινωνικής Αλλαγής που εμπλέκεται στον έλεγχο του Κράτους και στην ενεργό διπλωματία των πολιτών, πέρα από το σημερινό καθεστώς της φιλανθρωπικής δράσης για συμπλήρωαη των κενών που αφληνει το θεσμικό Κράτος.

Συνεπώς, το Κέντρο Ειρήνης επικεντρώνεται κυρίως – αλλά όχι αποκλειστικά - στην ανάπτυξη μιας Κουλτούρας Ειρήνης με τη χρήση των καινούριων μεθόδων της Βιωματικής Δημοκρατικής Συλλογικής Κοινωνικής Μάθησης οι οποίες εφαρμόζονται σε κάθε επίπεδο ομαδικής συν-εργασίας ή κοινωνικής αντιπαράθεσης. Προσπάθεια του Κέντρου θα είναι να εργαστεί γι’ αυτή την Κοινωνική Αλλαγή ξεκινώντας από τα μέλη του και την ακόλουθη διασπορά αυτής της γνώσης και της εμπειρίας σ’ ολόκληρο τον πληθυσμό και σε όλες τις ηλικίες, τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο.

ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΟΝΙΚΟ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

Για να είναι επιτυχής η Δόμηση της Ειρήνης θα πρέπει να καταπιαστεί  με όλες τις προβληματικές εκφάνσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς: Με τις ατομικές εσωτερικές και τις διαπροσωπικές, με τις ενδοκοινωνικές και διακοινωνικές, με τις ενδοεθνικές και διεθνικές, με τις ενδοπεριφερειακές και διαπεριφερειακές, τις ενδοπολιτισμικές και διαπολιτισμικές.

 

 

Το πεδίο της εργασίας μας για την Ειρήνη θα περιλαμβάνει δράσεις προς τις πιο κάτω κατευθύνσεις:

1. Την αναγνώριση, από ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο, των στάσεων και συμπεριφορών που οδηγούν σε μια Συγκρουσιακή Κουλτούρα και συνεπώς τα απαραίτητα βήματα για το μετασχηματισμό σε μια Κουλτούρα Ειρήνης.
2. Την ανάπτυξη δεξιοτήτων και διαδικασιών μέσα στο Κέντρο οι οποίες θα συμβάλουν στην προσέλκιση, την προσωπική ανάπτυξη και την δημιουργική προσφορά των υπαλλήλων και των εθελοντών του Κέντρου
3. Η διασπορά της γνώσης και της εκπαίδευσης σε δεξιότητες για την ανθρώπινη ανάπτυξη οι οποίες να οδηγήσουν στον Κοινωνικό Μετασχηματισμό.
4. Η συνεργασία με όλους τους άλλους κοινωνικούς φορείς και ο μερισμός γνώσης και των πόρων.
5. Η ενθάρρυνση κάθε δυνατού φορέα της κοινωνικής αλλαγής να συνεισφέρουν στη διαδικασία της καλλιέργειας της Κουλτούρας της Ειρήνης
6. Η πρόσκληση του πλατύτερου δυνατού κοινωνικού συνόλου να συμμετέχει στη διαδικασία της Ειρήνης και η συνειδητοποίηση  ότι έχουμε τη δύναμη να διαμορφώσουμε το δικό μας κοινό μέλλον και εκείνο των παιδιών μας

Τα διαθέσιμα μέσα για την Κοινωνική Αλλαγή είναι πάρα πολλά. Η δράση είναι στα χέρια όλων μας: Ατομικά, στην οικογένεια, στο χωριό, στην πόλη,  σ’ όλες τις οργανωμένες ομάδες και ιδιαίτερα στο οργανωμένο κράτος του οποίου εμείς αποφασίζουμε την ηγεσία. 

• Πολυπολιτισμικότητα: Πιστεύουμε ότι σε ένα μεταβαλλόμενο παγκόσμιο περιβάλλον, οι χώρες θα καταστούν πολυπολιτισμικές. Κατά συνέπεια, εργαζόμαστε για μια πολυπολιτισμική συμμετοχή στο Κέντρο.
• Συνεργασία: Συνεργαζόμαστε με οποιονδήποτε εργάζεται με στόχο την κοινωνική μεταμόρφωση προς μια Κουλτούρα Ειρήνης, τοπική και παγκόσμια.
• Η διασπορά των μελών του Κέντρου σε άλλες ομάδες/οργανώσεις αναγνωρίζεται ως μια υγιής ανθρώπινη ανάγκη. Τέτοιες ομάδες θα συνεχίσουν να είναι οι εταίροι μας στο έργο μας για κοινωνική αλλαγή. 
• Παγκόσμια δραστηριότητα: Θα συμβάλουμε, στο βαθμό των ικανοτήτων μας, στην παγκόσμια προσπάθεια για οικοδόμηση ενός πιο ειρηνικού κόσμου.
• Η βιωματική μάθηση είναι ο πρωταρχικός μας στόχος, χωρίς να υποτιμούμε τα οφέλη του έργου της Δραστικής Κοινωνικής Παρέμβασης.  
• Ελαστικότητα: Δεδομένου ότι τόσο οι Ανθρώπινοι Οργανισμοί όσο και οι κοινωνικό-πολιτικές συνθήκες μεταβάλλονται, το Κέντρο θα ενθαρρύνει και θα καλωσορίζει την εξέλιξη του και την αλλαγή.
• Η διαφάνεια αποτελεί το πιο σημαντικό εργαλείο άμυνας στις τοπικές συνθήκες ενός εχθρικού περιβάλλοντος για οποιαδήποτε δράση που δεν συνηγορεί με την κατεστημένη πολιτική κουλτούρα. Νιώθουμε την ευθύνη να καθορίσουμε καινούρια τοπικά πρότυπα.
• Ευημερία: Σεβόμαστε την ανθρώπινη ανάγκη για ένα εύλογο επίπεδο διαβίωσης για τον εαυτό του και την οικογένειά του,. Συνεπώς αναμένουμε ότι οι εθελοντές που αφιερώνουν πολλές ώρες στο σκοπό του Κέντρου θα πρέπει να λαμβάνουν κάποια μέτρια αμοιβή σε αντικατάσταση της απώλειας του εισοδήματός τους.
• Κουλτούρα ποιότητας στο έργο μας αποτελεί έκφραση σεβασμού προς όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και την ευρύτερη κοινωνία εντός της οποίας λειτουργούμε.
• Εσωτερικός Οικονομικός Έλεγχος: Αποτελεί προστασία από τις αδυναμίες που ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Επομένως, οι διαδικασίες εσωτερικού οικονομικού ελέγχου θεωρούνται απαραίτητες για την ευθύνη που αισθανόμαστε έναντι των δωρητών μας.

   

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και οι διάφοροι Οργανισμοί–Φορείς του αντιπροσωπεύουν την πιο επιτυχημένη κοινή προσπάθεια της παγκόσμιας κοινότητας των εθνών για την ανάπτυξη του ανθρώπου προς μια Κουλτούρα Ειρήνης. Θεωρούμε λοιπόν τα Ηνωμένα Έθνη ως τον πιο πολύτιμο εταίρο μας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα θεσμικά της όργανα προσφέρουν, μετά την ένταξη ολόκληρης της Κύπρου, μια άνευ προηγουμένου ευκαιρία για την ανάπτυξη μιας Κουλτούρας Ειρήνης στο νησί. Τα διάφορα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν το δεύτερο πιο πολύτιμο εταίρο μας.

Οι Εθνικές και Διεθνείς οργανώσεις Ειρήνης αποτελούν τους φυσικούς μας εταίρους. Προσβλέπουμε στο να κερδίσουμε από την εμπειρία τους, τις μεθοδολογίες και τη σοφία τους, μέχρις ότου έλθει η στιγμή που θα έχουμε την ικανότητα και εμείς να συμβάλουμε στις διεθνείς προσπάθειες για την ειρήνη. 

 
Σε τοπικό επίπεδο, πιθανοί εταίροι μας είναι όσοι δέχονται την ιδέα της αμφισβήτησης μονόπλευρων ιδεών και τρόπων σκέψης οι οποίες ίσως να ευθύνονται για τη σημερινή κουλτούρα αντιπαράθεσης που επικρατεί στο νησί. Θα εργαστούμε μαζί με όλους τους κρατικούς και μη κρατικούς φορείς που εργάζονται για την ανάπτυξη του ανθρώπου, χωρίς να εμπλεκόμαστε σε εκστρατείες ‘Αντι.......’ προς εκείνους με τους οποίους διαφωνούμε. Προσβλέπουμε να κερδίσουμε ως εταίρους μας το Κράτος, τα Πολιτικά Κόμματα, τα Μέσα Ενημέρωσης, την Εκκλησία, την Κοινωνία των Πολιτών, τις Συνδικαλιστικές Οργανώσεις, τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, τις Επιχειρήσεις και τις Επαγγελματικές Οργανώσεις.

Άλλες Οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών: Κατά τον προσδιορισμό της Κουλτούρας Ειρήνης θα πρέπει να ληφθούν υπόψη πολλοί αλληλένδετοι παράγοντες όπως η πολιτική, η καλή διακυβέρνηση, η οικονομία, η ιστορία, η θρησκεία, το φύλο και η οικολογία. Όλοι οι πιο πάνω παράγοντες επηρεάζουν, άμεσα ή έμμεσα, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό, τη διεργασία της μετεξέλιξης της κοινωνίας σε μια Κουλτούρα Ειρήνης. Το Κέντρο, περιστασιακά, θα συνδράμει στην προσπάθεια όσων εργάζονται για την κοινωνική αλλαγή σε οποιονδήποτε από τους πιο πάνω τομείς. Προτεραιότητα μας όμως είναι πάντα η συνεισφορά σε εκείνη την πολιτισμική αλλαγή που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη μιας Κουλτούρας και ενός Συστήματος Ειρήνης.

Κράτος και Πολιτική: Θα συνεργαστούμε μαζί με το πολιτικό σύστημα, γύρω από αυτό, και – όπου χρειάζεται – ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο. Πάντοτε όμως με ανεκτικότητα, ευελιξία και όλες τις υπόλοιπες αξίες που διέπουν την όλη φιλοσοφία της Κουλτούρας της Ειρήνης.

Ομάδες με Διαφορετικές Ιδέες: Φιλοδοξία μας είναι η δημιουργία των συνθηκών για διάλογο με τις ομάδες εκείνες που αντιτίθενται στις ιδέες μας. Θα καταβληθούν προσπάθειες ώστε να εμπλακούμε μαζί τους σε μια από κοινού διαδικασία αυτο-ανάπτυξης και βιωματικής μάθησης με στόχο την αναζήτηση του καλού της όλης κοινωνίας. Ωστόσο, θα είμαστε έτοιμοι να αντισταθούμε στη σκληροπυρηνική αδιαλλαξία και στον εθνικισμό όποτε πιστεύουμε ότι αυτό υπηρετεί τον πρωτεύοντα στόχο της Ειρήνης.

Εξάπλωση Ομάδων Ειρήνης: Αναγνωρίζοντας την προτίμηση διαφορετικών ανθρώπων ή ομάδων να εργάζονται με διαφορετικό στυλ και μεθόδους, το Κέντρο δεν προτείνει όπως παραμείνει η μόνη και υπερμεγέθης οργάνωση του είδους της. Αντίθετα, ένα αποκεντρωμένο και ευέλικτο κίνημα ειρήνης προσφέρεται για πολλαπλές πρωτοβουλίες, ποικίλες ατομικές ανάγκες για διαφοροποίηση, νέους τρόπους εργασίας και, το πιο σημαντικό, θα αποτελεί εγγύηση ενάντια στην αποτυχία του όλου συστήματος. Συνεπώς, ο πολλαπλασιασμός των ομάδων πέραν του Κέντρου θα ενθαρρυνθεί και θα διευκολυνθεί με το να μοιραζόμαστε όλους τους πόρους μας με αυτές τις ομάδες.